კითხვას რომ დაიწყებთ, მაშინვე მიხვდებით , რომ თხრობის სტილი მონოტომურია და შინაარსიც თითქოს ჩვეულებრივი... არაფრით გამორჩეული, მაგრამ რა ნაწილშიც გიჩქარდებათ გული და ელოდებით რაღაცას , ოღონდ თავადაც არ იცით რას, აი ამას ეწოდება ნამდვილი შედევრი.
ჩემს გარშემო ყველამ იცის , რომ ეკლესიას , მითუმეტეს დღეს არსებულს, თავისი ფარისევლური არსით , დიდად არ ვწყალობ... საუკუნეების მანძილზე, ეს იყო ხალხი , რომლებსაც ყველაზე დიდი ზიანი მოჰქონდა როგორც საკუთარი ქვეყნისთვის, ასევე საკუთარი ხალხისთვის. ცხადია, ყველას არ ვგულისხმობ. საუკუნეების და წლების მანძილზე დიდად არც არაფერი შეცვლილა, უბრალოდ ახლა უკეთ ინიღბებიან და გლობალური კავშირის ასევე სოციალური ქსელების არსებობის ეპოქაში რთულია ეკლესიაში გამოკეტო ქალები, გოგოები, ბავშვები საკუთარი ნების საწინააღმდეგოდ და გყავდეს მსგავს ტერორში...
ყველაზე საოცარი კი ის არის , რომ ამ ეპოქაში მსგავსი ამორალურობის ჩადენა რთულია, თუმცა არა შეუძლებელი, სადღაც დღემდე ეყოლებათ გამოკეტილი საკუთარი ნების საწინააღმდეგოდ ადამიანები, რომლებსაც აჯერებენ, რომ ეს არაადამიანური მოპყრობა ღმერთისგან დაიმსახურეს...
"მაგდალენის სამრეცხაოებში" უკეთესი ცხოვრების შანსი ოცდაათი ათასამდე გოგონას წაართვეს. საუკეთესო შემთხვევაში გაუშვილეს შვილები და მთავარი - ამ დაწესებულებას ირლანდიის მთავრობასთან შეთანხმებით კათოლიკური ეკლესია აფინანსებდა და მართავდა.
ვფიქრობ , რომ ეს ავტორი და წიგნი ბევრად დიდ აღიარებას იმსახურებენ , ვიდრე ბუკერის პრემიის ნომინანტთა მოკლე სიაში შესვლაა. 90 გვერდში მოყვე ჰაეროვნად ისტორია, რომელიც ალბათ გასული წლების ფონზე ასეთი მძიმე, შემზარავი და ტრაგიკულია, ეს ნამდვილად ნიჭია.
