"ბარდნარის ჩიტები" სიყვარულის, მსხვერპლისა და ადამიანის შინაგანი ტკივილის შესახებ შექმნილი ემოციური ნაწარმოებია. წიგნი გვიყვება კლირის ოჯახის ცხოვრებას, თუმცა განსაკუთრებული ყურადღება გამახვილებულია მეგისა და რალფ დე ბრიკასარის ურთიერთობაზე. ეს სიყვარული თავიდანვე განწირულია, რადგან რალფი მღვდელია და საკუთარ მოვალეობას და ამბიციებს სიყვარულზე მაღლა აყენებს.
რომანის სათაური სიმბოლურია. ლეგენდის მიხედვით, ბარდნარის ჩიტი მთელი ცხოვრების განმავლობაში ეძებს ეკლიან ტოტს, ზედ ეშვება და ყველაზე ლამაზ სიმღერას სწორედ სიკვდილის წინ მღერის. ეს სიმბოლო ადამიანების ცხოვრებასაც უკავშირდება - ზოგჯერ ყველაზე დიდი ბედნიერება ტკივილთან და მსხვერპლთან არის დაკავშირებული. მეგისა და რალფის სიყვარულიც ასეთია - ძლიერი, მაგრამ მტკივნეული.
მეგი მოთმინებისა და სიძლიერის მაგალითია. იგი ბავშვობიდანვე სიყვარულსა და სითბოს ეძებს, მაგრამ ხშირად მარტოობის ატანა უწევს. მიუხედავად იმედგაცრუებებისა, მეგი არ კარგავს შინაგან ძალას. რალფი კი , რთული და წინააღმდეგობრივი პერსონაჟია. მას უყვარს მეგი, მაგრამ ეკლესიური კარიერა და საკუთარი მიზნები მისთვის იმდენად მნიშვნელოვანია, რომ პირად ბედნიერებაზე უარს ამბობს. სწორედ ეს შინაგანი ბრძოლა ხდის მის პერსონაჟს საინტერესოს.
წიგნში კარგად არის ნაჩვენები ოჯახის მნიშვნელობა, ადამიანის სურვილები , რწმენა და ბედისწერა. ავტორი გვიჩვენებს , რომ ზოგჯერ ადამიანები თავად ირჩევენ ისეთ გზას, რომელიც ტკივილს მოუტანთ, რადგან საკუთარი ოცნებებისა და გრძნობების უარყოფა არ შეუძლიათ.
ვფიქრობ, რომ ეს წიგნი არ არის მხოლოდ სიყვარულზე. ეს არის ნაწარმოები იმაზე, თუ რამდენად რთულია არჩევანის გაკეთება მოვალეობასა და გულს შორის. წიგნი მკითხველს აფირებს, ღირს თუ არა ოცნებისათვის ტკივილის ატანა და შეიძლება თუ არა ადამიანი სრულად ბედნიერი იყოს...
No comments:
Post a Comment